Analiza ilościowa i jakościowa wartości dziedzictwa archeologicznego wymaga bezpośredniego rozpoznania sposobów jego prezentacji oraz odbioru społecznego. W tym celu zespół badawczy projektu wytypował dwanaście lokalizacji, które odwiedził w celu lepszego poznania zabytków, rekonstrukcji, infrastruktury ekspozycyjnej oraz form aktywności dostępnych na miejscu, w tym podczas wydarzeń o charakterze popularyzatorskim. W trakcie wizyt przeprowadzono również pogłębione wywiady z interesariuszami oraz przedstawicielami społeczności lokalnych. Pozwoliło to na rozpoznanie ich doświadczeń, motywacji, potrzeb oraz towarzyszących im reakcji emocjonalnych związanych z funkcjonowaniem i odbiorem danego miejsca.
Uzupełnieniem materiału badawczego jest dokumentacja fotograficzna, pełniąca funkcję analityczną i porównawczą. Stanowi ona podstawę dalszej interpretacji danych oraz umożliwia ich systematyczne zestawianie w ramach kolejnych opracowań.
